~ Kiedy świat kryje mgła ~ Minął dzień, tyle trudnych spraw  odeszło wreszcie w cień,  na spacer wolno ruszam więc  przez gwar aut i ulic  w samotny, długi rejs.  Tak to trwa, aż tu, nie wiem skąd,  napływa gęsta mgła,  niepewnie stawiam każdy krok,  lecz cóż, mam parasol  i dwoje silnych rąk.  Kiedy świat kryje mgła,  pytasz mnie, co jest w niej na dnie?  Może strach, może jakaś siła zła,  a może nic? Któż to wie?  Idę tak, mijam rzędy bram  i śpiący dawno park.  Przez moment nawet waham sie,  czy siąść gdzieś na ławce,  przeczekać noc i mglę.  Ruszam znów, no i nagle gdzieś  na skrzyżowaniu dróg  ujrzałam ciebie pierwszy raz,  to tak sie zaczęło,  a resztę przecież znasz.  Kiedy świat kryje mgła,  pytasz mnie, co jest w niej na dnie?  Może strach, może jakaś siła zła,  a może nic? Któż to wie?  Kiedy świat kryje mgła,  pytasz mnie, co jest w niej na dnie?  Może strach, może jakaś siła zła,  a może nic? Któż to wie?  Alina Pszczółkowska