o czym pani tak duma
ach... nieznajoma pani?
zapada się w purpurach
w brązie zastygłych grani?

w bólu na pniu skręconym
z włosami w kształt korzeni
czy pani czas miniony
tęsknotą chce odmienić?

na niebie... to dla pani
obłok mewy iskrzące
ciągną za ogonami
wprost w zatapiane słońce

przyboje liżą plaże
łaszą się wody pianą
niech pani tylko każe -
sztormami myśli wstaną!

po zadeptanych śladach
ciągnę się sam za sobą...
czy pani zauważa
ilu już szło tą drogą?

usiąść chwilę spróbuję
przytulę się do pani
drewno przecież nie czuje
a ja dotknąłem tych granic

i tak zostanę z panią
usta skleimy w ciszę
co dzień niech trwa to samo
- może siebie usłyszę?