Ryjówka aksamitna

Latem na grzbiecie prawie czerwona,
zim± brunatna i kasztanowa,
strażniczka dobra, bo ogrodowa,
piękna, przez Boga dla nas stworzona,
by strzec nasz ogród już z pierwszym maja,
gdy następuje owadzi najazd.

Jej terytorium to ćwierć hektara
przeważnie ł±ki, li¶ciastej puszczy,
ogrodu, parku. Zawsze się stara
do końca życia go nie opuszczać. 
Jest agresywna i niego¶cinna,
gdy się tu zjawi ryjówka inna,
jak ta malutka, dwukrotnie lżejsza,
od której bardziej jest żarłoczniejsza.
Zjada owady, żabki, ¶limaki,
na małe nawet rzuca się ssaki.
Je¶ć musi często, co trzy godziny,
bo po dziesięciu, kiedy jest głodna,
ginie, dlatego jest dosyć płodna.
Żyje najdłużej półtora roku.
Gniazdo buduje gdzie¶ w ro¶lin tłoku,
w spróchniałych drzewach. W sen nie zapada.
Zim± nasiona je, lub podkrada
kretom dżdżownice w ich korytarzach.
Kto j± zabija, ten się naraża
na pobyt nawet 100 lat w więzieniu,
no, wirtualnie, bo zawieszeniu.

Jest jeszcze w Puszczy ryjówka ¶rednia, 
lub białowieska. Jej ¶rodowisko
izolowane sprawia, że biedna
jest wiedza o niej. Ot i to wszystko!

Franciszek Kobryńczuk

 

 

 

Poprzednia strona ] Spis ] Następna strona ]

Zapraszam na podobne strony... Ewa Białek

  

Powyższy tekst jest własnością jego twórcy,
na stronie tej został zamieszczony w celach edukacyjnych za zgodą autora.