Jest taki smutek,
który przychodzi wtedy,
kiedy za bardzo
przywiązujemy się do siebie
i do przedmiotów.
Wtedy,
kiedy gniewamy się na ludzi,
o których myślimy,
że za mało nas cenią.

Mamy żal,
że na świecie jest tak okropnie
i że to właśnie nam
źle się powodzi.

A przecież jest
tyle drzew i kwiatów,
takie mnóstwo
ptaków i motyli,
łąk i lasów.
Tyle cudownych rzeczy
wokół nas,
które tylko czekają na to,
by uzdrowić człowieka
z jego smutku.
Naucz się nazywać po imieniu
drzewa i kwiaty,
ptaki i ryby,
w imię Boga.

Otwórz swojego ducha dla światła,
otwórz swoje serce dla radości.